CARA MO AN

 

All along, I thought I had embraced an advocacy on Environmentalism, Renewable Energy Sources, Recycling and other similar cause, simply because I got hooked on Alexis Belonio's brainchild, the  Gasifier stove project.

 

I say it clear, I am not an advocate of cleanliness, orderliness, environmentness, energyness and the likes.

I must admit, it does not bother me to see disorganized surroundings, I'm not fond of planting trees.

I do not even got a clear message of worldwide climate change.

I thought global warming affects only those on the tropical zone, opposite the conducive effect it may bring to countries on the side of temperate zone.

 

Perhaps, the best way to say it, it is not my Forte, all of the above.

 

One day, I personally meet Alexis Belonio and immediately, I was converted to his cause, in a way.

 

From then on, I had spent my leisurely time testing and experimenting the rice husk gasifier stove.

I would often tarry at night observing the flame's behavior, it's sensitivity to airflow, learning the ratio and proportion of input fuel to output gas, and so on with so many peculiarities of it.

 

Every now and then, I would report to my Maestro Belonio all my observations and little rediscoveries while my having my intimate affair with the gaseous flame.

 

Most of the time, Maestro Belonio was not surprised by my observations because he had been there and have done that already.

 

But sometimes, my input reconfirms his doubts and therefore, he gave me conclusions.

 

And rarely, he is delighted with me, because I have stumbled on some little discoveries, so mundane that it can not be decipherable to his kind with unfathomable chest of knowledge. 

 

Finally, we both developed the simplest, practical and minimal on manufacturing process involved in coming out with Bio-Mass Gasifier - made of stainless steel reactor.

 

Production is now on-going. The next part is my game. Selling time.

 

I am not keen on selling directly to End-Users. I intend to develop small entrepreneurs who will do the direct selling in their respective areas.

 

The market is so vast, because kitchen is an integral part of every household. It can never be saturated because population growth is infinite.

 

I assure you, the Dealers (entrepreneurs) stand to earn good profit.

 

For every unit sold by the Dealer to the End-user, he will generate at most, an amount that can buy around 14kgs of  rice.

 

Whereas, the gasifier stove being peddled weighs around 4kgs only.

 

I guess, I found my advocacy here, that of developing Small Entrepreneurs.

 

And it makes sense to my favorite description of myself: MY LIFE THRIVES ON SELLING ANYTHING UNDER THE SUN AND UNDER THE WATER, INCLUDING IN BETWEENS, 24/7, WHOLESALE AND RETAIL.

Paunawa: Ito ay idea pa lamang upang siyasatin ng bawat isa kung naaayon o hindi sa inyong panlasa.

 

Lugar: CLSU na daw

 

Araw: Sabado, 1 Linggo bago maging busy masyado ang CLSU

 

Haba ng Palatuntunan: Maaring 2 araw. Sabado - Linggo.

 

Viernes ng Hapon: Datingan ng mga bisita, rehistrasyon, chikahan. Wala muna pormal na programa. Magpahinga para gumising nang maaga.

 

Sabado:

 

5AM Buong pulutong ng Kabuko mag jo-jogging sa loob ng palibot ng CLSU na pasigaw-sigaw pa.

 

Breakfast: Sa basketball na lang. Tocino, itlog, tinapa, kape ayos na yan.

 

9AM Basketball sportfest. Regional team tulad nung dati.

 

ISLANDERS para sa Team ng mga Mangyanistang Ato Yabes at Zalditoy Sanchez Catanduanes, Romblon, Marinduque at iba pang lugar ng mga iskolar na lumalangoy sa dagat.

 

COCO SHAKERS na pinamumunuan ni Larry Tolentino na mga taga Laguna, Quezon, Batangas at mga alanganing lugar.

 

BICOL INI para sa Grupo ni Tenorio at Henry Zano mula sa teritoryo ng mga Uragon.

 

Bali 3 lahat ang koponan, manalo - matalo, sigurato na sa ikatlong puesto ang pinakamahina.

 

5PM. Awarding ng SPORTSFEST.

 

6-7:30PM - kanya-kanya muna tayong kainan. Bisitahin nyo ang old market para namnamin ang wala pa ring kamatayang menu ng ating panahon. Pakbet, tinumis, tortang talong at hotdog na kulobot na tira pa kaninang umaga. Pritong bangus, sarsiadong bangus.

 

Yun gustong magpagupit nandun pa rin si Poly, yun badaf na parlorista na gumugupit ng siete na hanggang ngayun ay sya pa ring style ng buhok ni Roque de Romas.

 

Yun mahilig mag-arkila ng komiks na wakasan, tagalog klasiks, kislap at tiktik, ikinalulungkot ko na sabihing matagal ng na tsugi yun at napalitan na ng Internet Shop.

 

7:30PM Folk-folkan at Rock-Rockan Na.

Musikal naman ang paligsahan nato. By Batch na ang contestant. Ang mananalo ay 50% texting ng mga umatend na Kabuko at 50% judgement ng mga guest Professors and Advisers ng Kabuko.

 

Abangan ang Part 2 para sa mga detalye.

 

PROPOSAL PA LANG ITO

Bongga ang kaganapan ng taunang pagdiriwang ng mga Kabuko, sa pangunguna ng mga 4th Batchers na tumuntung na sa Ginintuang Antas ang kanilang mayor de edad.

Naganap ang pagsasayaw ng Cotillon na may Rosas pa man din.

Nagpakita ng bigay na bigay na pakikiisa sina Glo Arcinue De Vera kasama ang kanyang flawless na sistah na si Annie Arcinue De Silva.

Hataw-hataw din si Jun Lecitona sa rampahan at tinalo pa ang orig na John Travolta ng CLSU na si Roque De Romas.

Ngayon lang muling nasilayan nang malapitan ang walang kupas na kagandahan ni Aileen Solidum, na noon ay palaging likod lang ang naaabutan naming tanawin at singhot ng usok ng motorsiklo ang aming napapala tuwing dumaraan sa tapat ng aming Men's Dorm.

Marami rin ang nagsipagbalikbayan na mga Kabuko upang makiisa sa araw na yaon, tulad nina Ka Jerry Santos, at iba pa.... ano ba ito, di ko talaga mapangalanan at kilala ko lang sa mukha. At kung pipilitin ko naman i-recall isa-isa, mukha ni si Prof. Mauricio Ramos ang nangunguna sa aking balintataw.... mag ta-tatlong oras nako, wala pa rin akong mapigang pangalan ng mga Kabukong balikbayan na dapat parangalan sa kanilang mabuting layuning makiisa... pass muna.

Galante ang pa-raffle, at give-aways. Isa sa nanalo si Ka Eisen Montillano. Inusyuso ko.

"Oi, Eisen, ano tong napanalunan mo?", Sabay binuksan ko. "Oy imported to ah". Saka pa lang tila nagising si Eisen at tiningnan ang laman ng balot na kanyang napanalunan. "Aba! maganda yan, pampadulas", wika ni Eisen. "Maghunusdili ka Eisen, madulas nga yan pero hindi yan pampadulas" pagsawata ko kay Eisen. "Ba't ano ga iyan? tanong niya. "Lotion lang to, imported na lotion, Eisen" sagot ko. "Ay di ga tama rin ako? sa amin sa Mindoro parehas na rin tawag dyan." "Ah...ok" pagsang-ayon ko. "Basta sure ka hindi yan sardinas ha?" pahabol ko pang sabi.

Kinaumagahan, masarap na almusal ang nakahain. Pamilyar ang menu ng mga pagkain. Sinadya nga yatang gayun ang ipatikim sa ating panlasa upang manariwa sa ating mga ala-ala ang karenderia ni Ate Ets at Inang sa Old market nung araw ng ating kasibulan.

Itlog na maalat na me kamatis, Nilagang okra, sitaw at talong na isinasawsaw sa bagoong at isinukang kanin na kulay dugo. "Isinukang kanin...!!!  Zx!rrzx@ !!!  Kinusot kusot ko ang aking mata. Isang tumpok ng mamasa-masang kanin ... me tila laman ng isda na hinimay...kinulayan lang pala ng atswete... pero totoo, parang isinuka ng lasing!

Nasa ganun akong naguguluminahang nagmumuni-muni na me hawak pang plato at kubyertos sa pilahan ng pagkain, nang lumapit si Eisen upang kumuha rin ng almusalin.

Unang sinandok ni Eisen ang papaitan. Sa loob-loob ko, lasenggo pala talaga si Eisen, kagabi ko pa nakitang nag-iinom yan kasama si Jun Lecitona. Ngayun, breakfast na, pulutan pa rin ang inunang pang-ulam. At sumunod, dumampot si Eisen ng mga nilagang gulay, tulad ng okra, sitaw at talong. Sumandok ng dalawang kutsaritang bagoong at binudbod sa ibabaw ng okra, sitaw at talong. At at at sinandok din ang kanyang isinukang kanin kagabi... at at at hindi ko sya nakayanan... aaaahhh!!!

Nagsisimula na nga ang programa nang dumating ako.

 

Hindi nila masyadong napansin ang aking pagdating sa dahilang sila ay nakatalikod at pumipila sa pagkuha ng pagkain. Nakipila na rin ako sa kanilang likuran.

 

Masagana ang nakahandang mga pagkain. Ang pinaka-nagustuhan ko dun ay yun brocolli with beef na hiniwa ng manipis na akala mo ay nginuya na.

 

Sosyal ang pahimagas na imported prezel na walang lasa, na kailangan paliguan ng tsokolateng umaagos na parang lahar sa bandehado, sabay sipsip sa daliri dahil hindi maiiwasang dumanak ang tsokolate tuwing idu-dutdot ang pretzel na imported.

 

Matapos magdilim na ang paningin ng karamihan sa labis na kabusugan, ay sinimulan na ang umaatikabong sayawan.

 

Enter Rolando Gutierez, a.k.a. Lampel! Mas mahaba ang hair nya ngayun.

 

Si Lampel ay matatandaang kasama rin natin nung nakaraang taon sa Kabuko 3rd Batch Golden Celebration na ginanap sa RET Canteen.

 

Matapos ang masayang tagpo na yun ay biglang napabalitang siya ay nabaril. Mabuti na lamang at malakas ang kanyang katawan sa ka ba-ballroom dancing kaya nagawa nyang makatakas at maka-akyat sa pader kahit me tama na ng bala sa dibdib.

 

Sa kabutihang palad, siya ay nadala agad sa ospital sa tulong ng ating dambuhalang kabuko, Big Bro. Romy L.

 

Makalipas ang ilang araw, ideneklarang ganap nang ligtas si Lampel at kinunan sya ni Big Bro. ng larawan na nakaupo sa hospital bed habang nakasandig sa dingding. Nakahubad ang kalahating katawan na may benda. Labas ang isang utong sa dibdib. May munting ngiti sa labi at bahid ng balasik ang maaaninag sa kanyang  mukha, marahil dala pa rin ng trauma sa kagaganap lang na trahedya sa kanyang buhay. Kung babalikan ninyo ang kanyang larawan na pinost ni Big Bro, para syang ka dobol ng aksyon star na si ROI VINZON.

 

Sa pagbabalik tanaw, tinawagan ko si idol Bongget nung araw na yun. Tinanong ko sya kung kaya nya yun na umakyat ng pader habang me tama ng bala. Sa totoo lang, kasama na ako, aminadong di namin kayang umakyat ng pader kahit walang tama ng bala. Kung si idol Bongget nga, sabi nya, kahit sa kama pa lang, hirap na syang sumampa.

 

Dahil sa balita sa pahayagan at caption na ginawa ni Big Bro sa picture ni Lampel, nalaman ko na Rolando Gutierez pala ang tunay nyang pangalan. Sa nakita kong tatag ni Rolando G. ayon sa kanyang postura, nasabi ko ki idol Bongget na mas mukha pa pala kaming Bading ni Bongget kaysa kay Rolando.

 

May pangamba akong kinakapa sa aking puso. Nag-aalala ako sa hinaharap na kung pano na ang kahihinatnan pagdiriwang sa darating na 4th Batch Kabuko Reunion natin kung wala na si Lampel. Naisip ko lang na baka iwanan nya na ang career na pag D D.I. at ipagpatuloy na lang ang pagiging aksyon star.

 

Hay salamat, sya pa rin pala si Lampel. Napamahal na rin sa mga Kabuko, at ngayun, kasama pa rin natin at patuloy na namamayagpag. Eto sya ngayun at totoong-totoo na nagbibigay aliw sa mga Kabuko, may baon lamang syang tig kakalahating dosenang T-shirt at tuwalya dahil sa hirap ng kanyang galaw, tila may irrigation pump ang kanyang katawan na bumubuga ng pawis.

 

May isang magandang balita pa. Dumating ang dyosa ng Cocofed, si Aileen Solidum, at may baon pang D.I., kaya dalawa na ang miyembro sa ating Federacion. Di ko pa nakuha ang kanyang pangalan.

 

Ganun pa man, binabati ko ang bagong panauhin ng mga Kabuko na katuwang na ni Lampel ngayun. Pagkatapos ng okasyon na ito, sana ay mag-iingat din sya, baka makatulad sya sa karanasan ni Rolando Gutierez, a.k.a. Lampel.

 

Itutuloy... abangan uli..

Gumayak ako patulak ng CLSU kasama ang aking paboritong lambingan na si Jackdmajikdragon.

 

Nag text si Kabukong Olib: Nasan kana? Attend ka ba sa reunion. Me dala ka bang Sound System.

 

Nag text ako: Nasa NEW YORK pa ko. Wala akong dalang Sound System. Dala ko anak ko.

 

Text uli si Olib: Niloloko mo na naman ako, kausap lang kita kahapon na nasa bahay mo pa ikaw diyan sa Paranaque.

 

Text din uli ako: Malapit lang kami sa NEW YORK, cubao!

 

Pansamantalang namahinga ang daliri kong naka assign sa pag te text.

 

Pero makalipas ang 45 minutos, nag to-tot ang celfon ko, palagay ko si Olib na naman ito, sabi ko sa sarili ko.

 

Sino pa nga ba? text ni Olib. Abah nahulaan nya iniisip ko!

 

Hinulaan ko na rin iniisip nya, kaya sinagot ko na agad: "Dito na ko sa MINDANAO".

 

Ha!!!, sabi mo kanina nasa NEW YORK, cubao ka, pano ka napunta ng Mindanao? bulalas na tanong ni Olib.

 

DITO KO DUMAAN SA MINDANAO, avenue PAPUNTANG NLEX KASI MAS SHORT CUT!, inis na nag textback ako.

 

Ahh ganun ba?... Di ko na sinagot para makatipid sa unlitext ko.

 

Dumaan kami ng SCTEX at lumusot sa Talavera.

 

Malapit na sa CLSU nang maalala kong di pala ako naka pagpa-reserve ng Overnite Accomodation. Napilitan akong mag text ki Olib, na agad namang sumagot na tila may magandang balita. Fully booked na daw sa loob ng CLSU Campus ang lahat ng hotel, hostel, at anu pa mang uri ng lodging house.

 

Dun ko napagtanto, di ko pala dapat tinarayan ang isang Olib na nangangasiwa ng resevation ng aming delegasyon.

 

Mabuti na lang naalala ko na me natulugan kaming malawak na Hotel nung nakaraang taon, lampas main gate ng CLSU, sa bandang kanan, halos katapat lang ng BPRE nung minsan dumalo ako sa pagpapalit ng bagong pangalan ng nasabing ahensya, na ngayun ay PHILMECH na.

 

At kami ay tumigil sa entrada na natatanuran ng guwardia na sumipat sa amin. Matapos malaman ng guwardia ang aming pakay na magche chek-in, tumiklop ang harang sa gate na stainless na tila accordion.

 

Nang makapasok na kami at bumaba na ng sasakyan, nagpalinga-linga ako sa paligid.

 

Natanaw ko sa tapat-kabilang kalsada ang compound ng dati ay NAPPHIRE na naging BPRE at PHILmech na. Tumingala ako sa langit at natanaw ko ang torre na me karatula na animo nagsasabi ng pangalan ng gusali. Sa aking pag-aninaw sa mga letra ay P-H-I-L-S-I-C-A-T.

 

Nag-aagaw na ang liwanag at dilim nung mga oras na yun.

 

Nag to-tot uli ang aking CP. Siyempre si Olib uli: Naka check-in ka na ba? Nagsisimula na ang program.

 

Teks ko: OO, naka check-in na ako dito sa Hotel nina Takris.

 

Teks nya: Ha??? Me hotel na ba sina Takris???

 

Teks ko: Meron, dito nga ako nag check-in last year, sa may tapat ito ng NAPPHIRE na naging BPRE na naging PHILMECH, na hindi ko na alam kung anong isusunod pa na pangalan.

 

Teks nya: Tange! hindi yan kina Takris. Joint venture yan ng CLSU at China.

 

Teks ko: Tange ka rin! Siguradong kina Takris ito na asawa ng dati kong titser sa Engineering na si Prof. Emil Sicat. Me ka joint venture sila na foreigner, na ang pangalan ay PHIL, kaya pinangalanan nila ang Hotel na to na PHIL-SiCAT. Segi nga, tumingala ka sa Tower, ang laki-laki ng letra.

 

Mabilis akong nagbihis, iniwan ang gamit sa Hotel, nagmamadali para makahabol sa kaganapan ng pagdiriwang sa CLSU Canteen ng mga 4th Batchers na mga Kabuko.

 

Nagsisimula na nga ang programa nang dumating ako.

 

Itutuloy.... Abangan....

Bukas, Viernes, ika 18 ng Marso, 2011.  Sasama ako sa byahing Bikol.

March 11, 2011, Intensity 8.9 yumanig sa bansang Hapon.

 

 

 

Agad kasunod ang tsunami na rumagasa sa pamayanan. Linukuban ang kalsada at namayaning pansamantala ang karagatan.

 

 

 

Naalarma ang sanlibutan, kanya-kanyang sagap ng balita sa internet.

 

 

 

Sinilip ko ang mapa ng Pilipinas na inilatag ng GMA7news para sa babala ng nakaambang kasunod na epekto ng malakas na lindol, ang pagsalasa ng Tsunami.

 

 

 

Nakita ko ang kulay pulang pananda sa bandang hilagang silangan, at ito ang mga kostales na pamayanan ng Pilipinas na kasama sa prediksyong nakatambad sa panganib ng Tsunami.

 

 

 

Ang kanang bahagi ng mukha ng mapa ng Pilipinas ay siyangang hilagang-silangan.

 

 

 

Mula sa taas ang Cagayan, kalagitnaan ang Quezon, Camarines at Samar, at sa ibaba nito ay ang probinsiya ng Surigao at Davao Del Sur.

 

 

 

Ito ang kabuoang nakatalang tatamaan ng nakaambang panganib sa loob ng ilang minuto na lamang nung araw na yaon.

 

 

 

Bumalik sa aking gunita ang dekada 70, sa pangyayaring sumapit ang lagim sa ilang isla sa aming bayan dala ng Tidal Wave. Nahintakutang nagsilikas ang mga tao tungo sa taas ng kabundukan. Ang iba ay nakaligtas sa pamamagitan ng pag-akyat sa mga puno ng niyog.

 

 

 

Dahil sa ala-alang iyon, napagtanto kong itong bukambibig na Tsunami ngayun, ay sya ring Tidal Wave noon. At natiyak kong gayon nga ayon sa Encarta Dictionary.

 

 

 

Agad kong tinawagan ang malalapit na kaibigan upang ibahagi ang mga paalala at paghahanda ayon sa babalang napulot ko sa malawakan at kasalukuyang oras na balita sa Internet.

 

 

 

Salamat na lamang at lihis, ligtas at payapang lumipas ang minuto, oras at araw na di na nagpakita ang Tidal Wave o Tsunami.

 

Magsisilbing talaan ng panahon na lamang ang blog na ito.

 

 

 

At kinaumagahan, kinumusta ko ang aking mga kabarangay.

 

 

 

Masayahing ang mga tao sa aming nayon. Tipikal na sinaunang buhay. Sa kanang bahagi ng karsada ay bulubundukin at sa kanan ay ang matandang ilog na aming pinaglulunoyan ng walang sawang kaligayahan sa paglalangoy.

 

 

 

Mabuti naman at mulat na rin sila sa mga sariwang balita. Natuto na ring maghanda sa panahon ng nakaambang kalamidad.

 

 

 

Ang mga antigong matatanda ay natuto na ring sumunod na lang sa agos at payo ng mga bata.

 

 

 

Subalit me mga salbahe ring namang mga bata. Ito yun mga kabataang hindi kasali sa nabanggit ni Gat Jose Rizal na " kabataang pag-asa ng Bayan".

 

 

 

Ang mga dyaske kasi, pinagtatakot ng husto ang mga matatanda. Sinabi nila na mas malaki at mataas ang Tsunami kaysa sa Tidal Wave. At ang Tsunaming ito ay manggagaling lang sa karatig na ilog sa kanilang bakuran.

Nagising ang aking kamalayan sa usaping PALUWAGAN nung panahong kasisimula ko pa lamang mamuhay bilang isang bata pang namamamilya. Ito ang panahong napagtanto kong totoo pala ang kahalagahan ng EKONOMIYA, na dati ay sa silid aralan lang namin napag-uusapan nang may pagkabagot. Seryoso na nga pala ang buhay may pamilya at kailangan magpalinga-linga na sa lahat ng bagay na maaaring makalikop ng pondo para rin sa pamilya.

Ang paksang PALUWAGAN ay natagpuan ko rin sa loob ng organisadong Kooperatiba. Ito ay ang pagsama-sama, pag-ambag-ambag ng tig-karampot na halaga ng bawat isa, na kung susumahin na ay isa ng malaking kaluwagan sa nakatokang tatanggap ng kabuoang halaga.

Isang napakalaking simbolo at testimonya na sa pagkakaisa ay may lakas. Subalit sa kasawiang palad, bago sumapit ang nakatakdang sasahod sa kulelat na panahon, naglalahong parang bula ang mga unang nakatanggap na. Ito lang ang malpraktis na kumikitil sa magandang mithiin ng PALUWAGAN.

Samakatuwid, masigla ang samahan sa simula, at kalaunan ay unti-unting ginagapang ng kasakiman ang puso ng ilang nakinabang na. Maging isa man ang mag-abandona sa kanyang karampatang ambag matapos makasahod, ay pihong mapipilay ang daloy ng biyaya sa mga susunod pang nakatakdang sumahod.

PALUWAGAN. Isang magandang kataga, subalit bakit bigo?

Sa aking palagay, may maganda at tumpak na kahulugan ang PALUWAGAN. Kailangan lang sigurong baliktarin ang konsepto. Kung sa naunang programa ng paluwagan ay hinahangad ng bawat isa na maunang sumahod, puwes, sa pagkakataong ito, walang magnanais sumahod ng nauuna, at kung maaari lang, 'wag na lang dumating ang oras na maisalang pa.

Inihahalintulad ko ang konseptong ito sa kahulugan ng "Mapalad ang nagbibigay kaysa tumatanggap" (It is better to give than to receive), dahil higit ang pabuyang tatanggapin sa langit ng taos pusong palabigay.

Sa punto ng talinhaga, bihira ang tunay na naniniwala dito, kasama na rin yata ako. Tama sa teorya, ngunit, hindi lubos na isinasakatuparan. Kung ginagampanan man ay takal na takal o pa pitsi-pitsi lamang. Pano nga, may kanya-kanya tayo ng antas ng kagahamanan.

Ay kung tunay ngang paniniwalaan, bakit nga konti lang at pakonti-konti pa kung magbigay?

Si Bo Sanchez lang siguro ang payak na magandang halimbawa sa ating lipunan, at meron ding iba ngunit umabot na ang kanilang yaman sa karurukrurukan kung kaya't madali ang kanilang pagganap bilang mga pilantropo.

Sa puntong literal, tumpak ang kasabihang "Mapalad ang nagbibigay kaysa tumatanggap" (It is better to give than to receive), sa tulad ng nakagawian nang gawin ni Manny Paquiao sa ibabaw ng lonang entablado. Hindi lamang kayamanan, pati karangalan ay naiiuwi nya dahil sa dami ng kanyang ibinibigay na suntok sa kalaban.

Ayaw nating mamatay agad. Ayon sa teorya ng paborito kong manunulat na si Jessica Zafra, kaya daw may takot tayo sa hindi inaasahang maagang kamatayan ay sa dahilang may kamalayan tayo na totoo ngang me katapusan ang ating mortalidad. At kung sakaling alam nating wala palang kamatayan ang tao, tiyak na mag-uunahan pa tayong tumalon sa matatayog na gusali o kaya ay salubungin ang rumaragasang siks bay siks.

Alam natin na tatanda at tiyak mamamatay rin tayo, kaya naman gumagawa ng paraan ang maraming tao para mapigilan ang pagtanda, mapahaba ang buhay. Nandyan na ang pagpapahid sa mukha ng kung ano-anong malalagkit na krema, tumutungga ng matatamis na likidong organiko, lumulunok ng tabletang walang approved therapeutic claim at iba pang panindang naglilipana sa kamay ng mga taong gustong maghanapbuhay. Kitams? Parang lagareng hapon. Yung kumukunsumo naghahangad ng buhay, yun naglalako, naghahanap buhay din. Lahat gusto mabuhay.

Ay buhay, simple lang ang solusyon dyan, pabagalin ang orasan upang tumagal ang buhay, o kaya ay dagdagan ang orasan ng 6 na oras isang araw upang maging 9 na araw ang isang linggo, 15 buwan isang taon - at kung 50 anyos ka na ngayun ay parang 37.5 anyos ka pa lang samakatuwid. Alam ko, kukuha ka ng kalkyuleytor para subukan ang matematiks ko.

Balikan natin ang PALUWAGAN. Nangyari ito kamakailan lamang sa samahan ng mga dating Iskolar ng Bayan ng Central Luzon State University (CLSU) sa bisa ng COCOFED Scholarship Grant nung panahon ng dating Pangulong Ferdinad E. Marcos, dekada 70 hanggang 80, kung saan karangalan kong ako ay mapabilang.

Dahil sa aking pagbubulalas ng damdamin sa isang Blog dito sa Multiply at Facebook na may pamagat na "DISTRESS CALL", napukaw ang pusong pakikiramay ng aming kawan. Tulad na istilo ng isang PALUWAGAN, kami ay nag-ambag-ambag ng munting nakayanan at inialay sa mag-asawang kasamahang, na impit na sinasarili ang pagdurusa na dinaranas nila at ng kanilang mahal na anak na nasa bingit ng kamatayan at nakamamatay na gastusin.

Sila ay nagpapasalamat subalit malungkot na sumahod ng aming pinagsama-samang nakayanan na dinagdagan ng ilang simpatiya at pagdarasal pa.

Sa ganitong pagkakataon, walang naghihinakit na hindi nakatanggap ng sahod, ni wala man lang nag-uunahan magdeklara na susunod na sumahod. Wala rin puwang ang kuropsyon dito dahil ang ngalan ng lahat ng nag-alay ng tulong ay nakalista ang full name and address sa ulap ng langit.

At kung alam lang nila na higit na malaki, in bold letters with glitters pa ang mga titik ng pangalan ng sinumang malaking magbigay, palagay ko, mag-uunahan na naman tayo at magpapalakihan pa ng bigay.

Amen ba? Amen!

Salamat sa iyong bukal na pagsulpot sa kamalayan ng sang kabukohan, at ako ay higit na nagpupugay saiyo sa dahilang binasag mo ang iyong pananahimik sa ngalan ng pag-aalay ng suporta sa isang kasamahan.

Salamat din sa iyong paglalahad ng isang trahedyang nangyari sa iyong buhay na may lakip ng himala sa iyong pagkakaroon ng pangalawang buhay. Sino nga ba naman ang bubuhayin kapag tinamaan ng kidlat, higit ang lupit nyan sa "tinamaan ng Lintek".

Minsan ko nang naipakilala sa ating samahan ang alamat sa likod ng iyong dumadagundong na pangalang SAMKIDLAT!!! kssst brooom sez boooommmbaaaa!!!!!!

Subalit wala man lang naniwala sa akin nung mga oras na yaon. Nais ko lang naman na ibahagi ang aral na mag-ingat sila na gumawi sa lugar na tila ligid ng sagingan tulad ng lugar na pinangyarihang naganap na sakuna sa iyo at 3 pang kasamahan. At higit sa lahat ay huwag maghamon o makipagpustahan na "tamaan ng kidlat" ang sinumang nagsisinungaling.

Ang katotong Sammy ay alam kong hindi sinungaling, maliwanag na nadamay lang dahil nagawi sya sa isang lugar sa maling pagkakataon, at sya nga ay himalang nabuhay.

Maraming himala ang nangyayari sa buhay ng aking kaklase at kaibigang Sammy.

Likas ang kanyang talino lalo na sa numero. Di ko malimutan ang kanyang galing sa klase namin sa Mechanics sa isang board work na ibinigay nang aming guro na si Prof. Pedro O. Gelilio ng CLSU. Sya lamang ang tanging nakakuha ng tumpak na kasagutan at pansamantalang tumiklop ang mga bituin ng magagaling din naming kamag-aral na sina Arturo Francisco, Nemesio Escobinas at ang nasirang Ferdinand "Ninoy" Aquino.

Ang maipipintas ko lamang kay Sammy ay ang kanyang malilinggit na "handwriting". Napakahirap talagang unawain ang kanyang dikit-dikit na panulat na tila hugis maliliit na ipin ng daga. Sa palagay ko ay mas madaling pag-aralan ang sign language kaysa mag decode ng mga titik na isinulat ni Sammy. Kahit siguro medical transcriptionist ay magreresign sa trabaho kahit mataas pa ang sweldo kung panulat ni Sammy ang i-tra-transcribe. Hindi ko maubos maisip kung pano nakapasa ang loko sa "Drawing I & II sa ilalim ni Prof. Reyes noon. At yan ang kauna-unahang himala na naganap sa buhay ni Sammy.

Si kaibigang Sammy ay mala inbentor din ang kaisipan. Mayroon syang konsepto noon na gumawa ng isang fire-proof na lawanit. At bigla na lang sumulpot kalaunan ang hardi-flex na hango sa kanyang orihinal na ideya.

May mga ginawa rin syang matibay na pugon na yaring semento para sa gatong na uling noon. At umorder pa nga ako pero nadaganan si Sammy sa dami ng inorder ko kaya di na nakapagdeliver, at isa pang dahilan ay napakalayo naman ng Gumaca sa Paranaque.

At ang isa pang kagila-gilalas na kwento ay ang kanyang pagbibigay lunas sa sakit sanhi ng sirang ipen. Nakatuklas sya ng isang uri ng halamang baging na ginagamit nyang pampausok sa tenga ng pasyente at nagpapaalis ng sakit ng  ipen. Sinasabi nyang napapalayas ang mga uod na nananahan sa bulok na ngipen na tila nagsilbing "tear gas" ang usok na pinadaan sa tenga at tumatagos sa loob ng bibig ng tao.

Ang mga naturang kwento sa akin ni Sammy ay aking pinaniniwalaan hanggang sa mga oras na ito dahil kilala ko siya bilang totoong tao. Hindi nya ako lolokohin at alam ko rin kung kailan sya nagbibiro. Alam ko talagang hindi sya magsisinungaling sa akin at ang isang prueba dyan ay ang pagkakaligtas nya sa tama ng kidlat.

May iba pang kwento na hindi kapani-paniwala subalit depende kung sino ang nagkwe-kwento, ay maaaring maniniwala rin kayo. Tulad nitong kwento ni Pareng Rudy Sadia na isang ring matalik na kaibigan. Ang kwento nya ay isang kababalaghan. May ginanap daw silang exorcism, at nakita nya sa kanyang harap mismo kung paano umikot ng mabilis ang isang lalaking sinaniban ng masamang ispiritu, lumuwa ang napakahabang dila, sumuka ng likidong pagkabaho-baho at nagsalita sa kakaibang tono ng ibang boses. Ang nasabi ko na lang kay Rudy ay - "kung ibang tao ang nagkwento nito ay di ko paniniwalaan, subali't dahil ikaw ang nagsabi nito, sumasampalataya ako" at inulit nya rin ang kanyang pagdidiin na kumpirmasyon.

Tinatawagan ko ang Pareng Rudy ko na sana magpahayag naman ukol sa paksang ito para naman lalong tumaas pa ang rating ng aking credibilidad.

Balik tayo sa dating bida ng ating usapan, kay SAMKIDLAT!!! kssst brooom sez boooommmbaaaa!!!!!!

May proyekto rin si SAMKIDLAT tungkol sa pagpapaanak ng alimango "in captivity". Milyon milyon ang itlog ng buntis na alimango. Sinubukan niyang maghuli ng buntis nito at ikinulong, binigyan ng pagkain, inalagaang maigi. Subalit sadya nga yatang ang naturalesa nito ay manganak lamang sa isang layang galaan.

Tatapusin ko na muna ang bahagi ng kwentong ito at itutuloy ko na lang ang susunod na yugto na tatalakay sa pagiging siyentista ni SAMKIDLAT. Aalamin ko rin ang latest status ng kanyang Alimang Project. Nais kong isabay na rin ang pagtalakay sa aking pananaliksik kung paanong ang organikong damo ay mako convert sa gatas.

Dito ay nais kong magkaroon ng kolaborasyon kay SAMKIDLAT dahil sya na  siguro ang kasagutan sa misteryo kung paanong ang damo ay may kalalabasang produktong gatas. Sinasabi nya sa ngayun ay nagpapakadalubhasa at isinusulong nya ang adhikaing tangkilikin ang "ORGANIKONG KILUSAN".

TO: BUKOLANDIA

I am forwarding to you the PM to me of Ardith. I don't have much time to rewrite it, so I am just forwarding her message to me.

Message like this can not be contained within ourselves, it has to be expressed. Ultimately, it will dawn on us that this expression of grief is wanting a reciprocal of sympathy.

This is our opportunity to offer our words of comfort, as if taking away a portion of their sorrow, no matter how ephemeral our effort to buoy up their spirit.

--- On Wed, 6/10/10, ardith flores <ardith_flores@yahoo.com> wrote:

From: ardith flores <ardith_flores@yahoo.com>
Subject:
To: kanvar_ent@yahoo.com
Cc: ardith_flores@yahoo.com
Date: Wednesday, 6 October, 2010, 2:53 AM

TO: BUKOLANDIA

Please forgive me for posting this private matter.

I can not continue my work today because it's bothering me. Maybe after writing and sharing with you this heavy baggage in my heart, I could proceed to what I am being pre-occupied as usual.

It came to my knowledge. I could feel the pain and pressure.

I think he is 21 years old. He has a congenital heart ailment. For the past 5 years (not sure of the time) he is living with an stand-by oxygen tank which is his refuge every certain number of hours round the clock. He takes Viagra everyday to make his blood circulate???? or what, I can't remember how his mother explained it to me. You know, its really hard to comprehend a narration of human drama elaborating the gravity of his and mother's suffering. The cost of that Viagra alone and other medicines is P800 plus a day. But if complete medication will be followed, they need at least P2,500.00 a day.

My figures are maybe inaccurate, but it remains a huge uncertainty to bear.

The patient would also suffer bouts of seizures or attacks, I don't know the medical term. And every episode would send the whole family in panic to the hospital in Manila, shuttling by boat and bus all the way from Polillo, Quezon.

Just lately, he was bleeding, in the arms of his father, he lays for 4 hours on a boat that conked out in the middle of the sea, and finally reaching Manila at the Heart Center but can not be accommodated due to unavailability of room. So proceeding to St. Luke's, where an uncle of the patient attends him for free, but the hospital services bill and the nature of the patient's case is really very expensive.

They were there at St. Luke's for 2 weeks now, supposedly discharged 3 days ago but can not settle the hospital bill of P300T plus. And the bill continues to build up, now reaches P400T mark. The hospital won't accept promissory note.

Ardith Evangelista Flores, 6th Batch Cocofed Scholar, called me up to seek excuse for not coming to remit her Avon product sales proceeds.

I don't like to hear her talking about Avon or Bodega Mo products this time, as we usually discuss small businesses. The hint of her having a problem makes me forceful to inquire more.

The name of his son is Hezron Jefte. He studied at CLSU but eventually quitted due to his health problem. He got married and beget a son, Zoe Quintin, the first grandson of Ardith and Alain. A precious remembrance whom Hezron is always bequeathing almost all the time he is on the verge of eternity.

Whatever worth this posting to anyone, I don't know. I just have to express this, in order for me to proceed doing other things that are only second in importance of letting everyone know, that my friends Ardith and Alain Flores are in distress.

September 04, 2010, isang araw ng Sabado nang pagtitipon sa Apartment ni Edwin Pasamba sa Pasay.

I'd like to share with you my leisurely fascination, particularly about crude cooking devices. I am easily attracted by some of its unique forms and sizes; and marveling on the variety of fuel sources of its glowing power.

I have been watching, buying and using so many kinds of stoves in the past, which gave me delightful moments while observing each and every performance of those lots. I liked them, but most of the time in the end, there were glitches in their make that did not escape my discriminating perusal. I don't really know certainly what I'm looking for an ideal stove, but sure, I'm always wanting to see more of something yet unknown to me, which can simply be described as an "x-factor", to settle the matter.

But this time, just lately, there is a new make in town which totally consumed my amazement. So here I go, introducing to you with pride, the brainchild of Eng'r. Alexis T. Belonio (He's name is now on Wikipedia), his RICE HUSK GASIFIER STOVE, which won for him the ROLEX Award for Enterprise in 2008.

Belonio fabricated a cylindrical contraption made of G.I. sheet, and installed a small fan blower at its base. This is a rice husk fed stove intended mainly for domestic cooking use.

To operate, pour the rice husk (as fuel) unto the hollowed center. Light a crumpled piece of paper, then put it down on top of the rice husk, then immediately switch on the fan in order to catalyze burning and stabilize air-flow upward. In less than a minute, burning gas emission on top inner rim of the cylinder becomes noticeable, and in no time, full blast gasification process will be taking place.

For me, with my simplistic technical mind, i see this stove working like a miracle. While the design is so simple, yet it took hundreds, or perhaps considered thousand years ago, that it remained untapped. The idea may have manifested among many contemporary inventive minds, but it was Belonio who prayed hard and made this small step of homework for mankind. I interpreted the output of the stove as a miracle, for how come it produces gasified fuel and ignited into bluish flame? And how extended, a 600 grams or pitcher full load of rice husk fuel in a 50cm high chamber would last giving steady flame for 20 minutes and fading ember slowly diminishing the heat for another 10 minutes. A taller and voluminous chamber can be fabricated to produce longer gasifying and burning time.

Ordinarily, we see rice husks by the roadside as if eternally in smoky state of burning, but not bursting into flame as what has been translated by the RIce Husk Gasifier Stove of Belonio. Well, the phenomenon in Belonio's stove is called "gasification process".

Let me explain: the soot given off by fire from burning husk carries carbon monoxide + air injected from the small fan beneath stirs oxygen + hydrogen in the atmosphere, becomes readily available to mingle each other to induce thermo-chemical reaction, resulting into flamable gaseous product. That is just how loosely my layman's point of view can impart the idea to your understanding.

We may not fully comprehend the nitty-gritty of chemical elements involved in the process, but the potential impact of Belonio's masterpiece is undeniably great - in the economy of every household in the countryside and a humble tribute to mother earth in its share for being nature friendly in recycling wisely what used to be a waste from the skin of our staple grain.

This is my way of propagating the modest good work of a man, in the name of the author, ALEXIS T. BELONIO.


ALEXIS BELONIO
From Wikipedia, the free encyclopedia

Born :              January 1, 1960
                        Nueva Ecija, Philippines

Occupation:     inventor, innovator, professor, engineer, and scientist

Known for        Rolex Awardee for Enterprise

Alexis T. Belonio (born January 1, 1960) is a professor, engineer, scientist, innovator, and inventor from the Philippines. He was the first Filipino to receive the Rolex Award for Enterprise in 2008 due to his creation of a low-cost and environment friendly rice husk stove.  Belonio was included by the Rolex watchmaking company on its list of 10 model innovators in November 2008.


RICE HUSK GASIFIER

An eco-friendly household stove which uses scientific design of combining carbon and oxygen and transforming it to a very good quality of combustible fuel.


From the cylindrical reactor containing minimal rice husk and introducing controlled amount of oxygen, fuel gas is then produced and subsequently subjected to direct combustion in the burner assembly.


The end result is an almost transparent bluish flame equivalent to that of Liquified Petroleum Gas (LPG).













BENEFITS:

1. Environment friendly technology which addresses the problem on rice husk disposal.
2. CO2 disposal is very minimal compared with the traditional direct-combustion stoves.
3. Thermal efficiency is high (400-470 deg. C) hence, cooking time is relatively shorter.
4. Alternative for charcoal fired stoves.
5. Low investment cost.



NOTE: Product available at KANVAR ENTERPRISES
                                        kanvar_ent@yahoo.com
                                        Sun: 0922-8213575
                                        Pldt wireless: (02) 994-2301

Mga kurukakanon - pang abre-gana, pan-dulce, pan-singa-singa asin iba pa. Mga kurukakanon na naging pamoso kan suanoy pang panahon an sakuyang pighamiham sa abot kan sakuyang alintataw.

Siguro 4-anyos na ako nagkaigwa nin pagdagamdam sa sadiring kapalibutan. Bako ini so seryosong pagkasabot sa buhay, kundi saro sanang pagmalangmang nin musmos (start of childhood memory). Pinirit ko mananggad ipirong an sakuyang mga mata asin giromdomon an pinakaamay kong nagimat-an sa banwaan kong Caramoan. Nagbalik sa isip ko an karmilitos, so mga birilogon na mga de-kolor asin mahamison na dulsing garong dyolen. An bungang am-he na inasinan asin inasukaran, dangan ginu-go sa tinaklob na platong losa na may bilit na pinturang pula o bien asul. An tanggo asin galletta na perming ipigpanaong tandan pagkatapos kan prusisyon sa aurora. Namalisyahan ko na naka-angkla palan an amay na memorya kan inosenteng musmos sa kadakling bagay na kunsomong karukakanon.

Sa puntong ini, ginamit ko an tabang kan memoryang nakatala sa puro kan sakuyang pangnamit na dila. Kadakul an listahan kan mga kurukakanon na tubong Caramoanon, hingohahon ko na halungkaton an mga nagkapera, sa abot kan tadong na sakong makakaya.

An puto kan Caramoan naiiba. Kontra sa ideya kan mga tagalog na igwa man sinda, siring sa saindang nanod-an na putong maputi-on, mahunod na mayomhokon, na linuto sa alisngaw an mapulot na harinang pinatukaw sa hormahan na bilogon na garong kuru-kopita. An puto ni Nam Pediang "Lada" sa puro kan Ili, an hitsura mga matalipning turo-tabla. Gisik an pakaluto sa agonan na nakaparelya. An produktong ini an naging simbolo ning "pambalik" (pasalubong) kan mga Caramoanon sa mga haraning tawo sa saindang boot na saindang padumanan sa balyo kan dagat, halimbawa Naga o Manila, an duwang bantog na destinasyon kan mga nagralayas na Caramoanon kan panahon. An pag order kaini - ginatos. An kadakling para-order nin pambalik, preparado na sa pagtao nin basyong lata tanganing magayon man an "packaging". Pigpakirhay ni Nam Pedia an mga puto nin patirindog, puwes, duduonan an bilog na takop kun sasaradohon, susugaton nin gatab an ngilit kan takop kun aabrehon. Naging kaugalian pa kaito an hiringambot na pag order. Kun kaso arin na maglargahon, saka pa sana mag orderon.. An order pigpaagi pa sa pagsugo sa maku-apo o kaya ipigtogon sana sa nag-aging kabisto, " orderi daw ako nin duwang gatos na puto ki Pediang "Lada"!, agihan ko sana sa aga!", iyo an sarabihon. Apeking maray sa panahon. Ta malang iyo mananggad an kan panahon, si Nam Pedia, nagpupuka magdamlag sa pag-galpong asin pagdangdang sa kalayo, tanganing pag-agi kan awtong evangeline na minamaneho ni Tang Salo bago mag alas-otsong kinaagahon, puede nang hapiton. Tabangan kaitong Nam Pedia, haloy nang namaaram sa kinab-an, alagad may maray na legasyang nawalat sa satuyang memorya, an saiyang opisyo sa Puto. Ugaring, hanggang sa saiyang mga huring aldaw, dai sya binisto bilang si Nam Pediang "Puto", kundi dara nya man giraray sa puntod an saiyang pamosong bansag na: Nam Pediang "Lada"!

An marka Sotes. Harina, pitong sugok, vanilla, lebadura, asukar, margarina. Hinaralo-halo, tinidor sana ngani an pambate kan panahon. Ipighorma sa ginurunting asin binilog na manila paper dangan ilun-og sa koron na may upas, ta paalisngawan nin init hastang bumuk-ad an arim-poro. An gulinda kan binuk-adan iyo an parteng mahamison ta may budbod nin tiprik na asukar. An produktong ini an espesyal na pamahawan na nakapuesto kina-pyestahe kan Mayo otso sa Caramoan. An pag-order sa marka sotes dai puede an hiridalian. Ipigpatanid ini nin haloy pa. Kun tagama sa pyesta, dapat Abril pa sana naka-order na, ta dai ka akuan kun Mayo nang gayo.

Kun may marka sotes sa lamesa, puedeser na may kataning pa ini na upside - down kek.. Sa suhesyon kan ngaran, an kek na ini pighorno na may gatong na kahoy o bien bunut nin nyog sa ibabaw saka sa irarom kan lata ning biskwit.

Kadakol an tatao maggibo nin marka sotes sa Caramoan. An katampad ming harong sa Ili, an pag-iribang pamilya na Gilay Ata, gurang na daragang - Nang Kinang asin Manay Doring na Delloro. Iyo man Si May Saling na Padua. Alagad an pinakabantog na may kapot sa korona ning paggibo ning marka sotes yaon sa Solnopan, si Nam Basyon na Corpuz kan daraga pa, na ngapit naagom nin Amaro.

An puto, an marka sotes, duwa pa sanang resepeng nagimat-an ko an sakuyang nadiskurso, kaya lamang, halawig nang oras an sakuyang uutangon sa mga parabasa. Takot ako tibaad ma-onga kamo.

Huring hirit na sana, mala ta nagiromdom ko pang isugpon an ibos na may ternong mainit na tsokolate, na dai nag-aso sa tasang sadit. Dai makarebok an na-ulnitan sa oras nin pamahaw sa pyestahan. Ma-risa mo na sana ta nagbasang nin luha an mata. An masiram na tsololateng iyan, lipotok asin may diit na gunaw. Gibo sa tableya na prenoseso gikan pa sa bunga nin kakaw na inani sa natad o ligad man. Binaak na bunga na ma-pisog sa laog na malimi, na may namit na maharumismis. Sinanlag asin ginalpong na pisog nin kakaw na binalad sa irarom kan aldaw, nakalatag sa nigo matapos itupga pag-paramulmule so pisog, pig-arasod-asodan na sopsopon, mag-gurang o aki man.

Masiramon baga.

Ang petsang Setyembre 26, 2009 ay maihahanay sa mga araw ng kasaysayan na mahirap makalimutan. Ito ang araw nang dalaw ng bagyong Ondoy na nagdulot ng pinakasukdulang sakuna sa buhay at ari-arian ng mga taga kalakhang Maynila, at higit pang nakalulunos ang sinapit sa ibayong lugar ng Cainta at Marikina, na maraming buhay ang nasawi.

Nitong kalilipas na mga araw lamang, napuspos na walang pasok ang lahat ng antas ng akademya, sarado ang mga karaniwang tanggapan ng mga sangay pamahalaan at boluntaryong tanging bukas ang ilang pribadong opisina at pagawaan,  bilang pagpupugay at paggunita sa sunod-sunod na mga dakilang araw ng kasaysayan, tulad ng araw libing para kay dating Pang. Cory Aquino (5 Agosto), Ninoy Aquino day (21 Agosto) Araw ng mga Bayani (31 Agosto), Nat’l. Mourning for death of Minister Erano Manalo (7 Setyembre) at Feast of Ramadhan (21 Setyembre).   

Nitong nakaraang Sabado, Setyembre 26, 2009, suspendido at walang pasok din ang lahat na mga  nabanggit na  tanggapan dahil sa kaganapang kalamidad na dala ng bagyong Ondoy.  Matindi ang pagkalugmok na sinapit ng kalakhang Maynila at karatig pook, kung kaya’t inanunsyo na rin ng pamahalaan na walang pasok sa lahat ng antas ng akademya ngayong Lunes at Martes, nagmistulang pyesta opisyal na naman ang kalakaran sa Maynila.

Ang bagyong Ondoy ay hindi naman maihahambing bilang isang malakas na bagyo. Napakahina nito kumpara sa pinakamalakas na naitalang bugso ng hangin ng bagyong Sening noong Octobre 1970, Rosing- Nob. 1995, at Loleng – Okt. 1998. Subalit, ang bagyong Ondoy ang magpapataob sa rekord ng pinakamagastos na salantang iniwan ng bagyong Ruping noong Nobyembre 1990.

Ang bagyong Ondoy ay higit na makikilala sa taglay nitong tatak na may pinakamalakas at malawakang buhos ng ulan na maaring di pa nangyari sa nakalipas na daang taon.

Ngayon ko lang muling naalala ang dating silid aralan sa Central Luzon State University (CLSU), nung panahon ng aking karera sa kolehiyo,  ang aralin namin sa Hydrology. Napag-aralan namin ang mga paksa tungkol sa “precipitation”, “recurrence period” at “probability”. Para sa akin, ang mga tabulasyon na tadtad ng mga datus tungkol sa ulan ay mga malalamig lamang na estadistika, subalit ngayon, may kilabot akong nararamdaman sa paglingon sa mga nagdaang alaalang kakambal ang sungit ng panahon, na tila papaiksi nang papaiksi ang pag-uulit ng mga pangyayari at papalapit nang papalapit ang mga maaari pang mangyari.

Ayon sa Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration (Pagasa), ang bagyong Ondoy ay nagtala ng 341mm antas ng kapal ng ulan sa loob lamang ng 6 na oras, sa makatuwid baga, ay humigit kumulang, nasa 57mm kada ora lakas ng buhos ulan, na malayong hinigitan ang nakaraang talang 341mm na bumuhos sa loob ng 24 oras  sa kalakhang Maynila  noong 1967 - 42 taon na ang nakaraan.

Ayon sa panukat ulan, ang precipitation rate na 0.25mm/hr – 1.0mm/hr ay masasabing manipis na ulan (light rain), ang sumusunod pang antas ay tinatawag na moderate rain, heavy rain, very heavy rain at extreme rain na may precipitation rate na higit pa sa 50mm/hr. Samakatuwid, pasok sa pinakasukdolang antas ang naitala ng bagyong Ondoy sa lakas na 57mm/hr.

Ang nangyaring malawakang pagbaha ay bunsod din ng pambihirang pagkakasabay-sabay na pagkakaroon din ng malakas na ulan sa mga katabing lalawigan, tulad ng Cavite, Laguna, Batangas, Bulacan at Pampanga. At naging animo  palangganang sumasahod na nakaabang ang Metro Manila. Idagdag pa na napuno na ng sementadong kaunlaran ang ating kasalukuyang kabihasnan, at nakikiraan lamang ang kalikasan.

Kinabukasan ay Linggo. Niyaya ko ang buong pamilya, mga  kasambahay at katuwang sa hanapbuhay, sama-samang nagsimba at nagpapasalamat sa pagkakaligtas sa bingit ng trahedya sa aming buhay. Alam ko, at akala ko ay wala nang uurungan, kalahating pulgada na lamang para sumampa ang baha, na maaaring lumunod at gumunaw sa aking maliit na kabuhayan.

Pagkatapos sa simbahan, isang masaganang tanghalian ang aming pinagsalo-saluhan.

  I am promoting a new small machine product. It is a simple metal contraption to be attached to a motorized grass-cutter, which then converts it to double as rice harvester, and also becoming an effective cutting equipment for stalks and shrubs. That attachment consist of a tungsten carbide saw teeth blade and a curved metal sheet, forming like a half funnel that catches and controls the rice paddies from flying indiscriminately to any direction.